Źródłem każdego dźwięku jest drgający obiekt. W przypadku instrumentów strunowych (chordofonów) jest to drgająca struna, w przypadku instrumentów dętych (aerofonów) - słup powietrza, perkusyjnych (idiofonów) - membrany, płyty, sztabki.

Czym jednak jest owo dźwiękotwórcze drganie? Prędzej czy później trzeba odnieść się bezpośrednio do fizyki. Młodsi pamiętają lepiej, starsi trochę może gorzej, że był na fizyce tzw. ruch drgający. Jego typowym przykładem jest ciało zawieszone na sprężynie. Raz przemieszczone z położenia równowagi przez jakiś czas wychyla się to w jedną, to w drugą stronę. Ruch drgający jest w sposób jasny przedstawiony w brytyjskim filmie edukacyjnym o dźwięku z 1933 roku. Mimo, że jest w języku angielskim, nie powinno być problemów z jego zrozumieniem. W 2'57'' możemy obserwować drgania membrany, której wychylenie w czasie jest rysowane na wykresie. Maksymalne wychylenie w prawą stronę odpowiada „najwyższym” punktom wykresu, maksymalne wychylenie w lewą stronę - „najniższym”, przecięcia osi natomiast oznaczają położenie równowagi. 

W świątyniach dźwięk najlepiej brzmi bez żadnego wzmacniania. Jednak jest to sytuacja idealna. Zazwyczaj trzeba jednak się posiłkować elektronicznym sprzętem wzmacniającym dźwięk, aby być lepiej słyszalnym. Jakość tego wzmocnienia zależy od wielu czynników. Pierwszym ogniwem na drodze rejestracji dźwięku jest mikrofon. Jakośc wzmacnianego dźwięku zależy nie tylko od rodzaju mikrofonu (o tym w innym artykule), ale także od ustawienia śpiewających względem mikrofonu. 

Początek strony